Geografia:Gimnazjum/Cechy gospodarstw rolnych w Polsce.
Skopiowano ze stron roboczych projektu Wolne Podręczniki
Rolnictwo Polski jeszcze 5 lat po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej znacznie różni się od rolnictwa pozostałych krajów członkowskich.
Do głównych różnic należy zaliczyć:
duży udział osób zatrudnionych w rolnictwie /ponad 20%/, duży udział małych gospodarstw rolnych, duży udział gospodarstw produkujących na własne potrzeby /samozaopatrzeniowych/, małą wydajność pracy, niski stopień mechanizacji, niski poziom rolniczego wykształcenia właścicieli gospodarstw.
Na trudną sytuację polskiego rolnictwa w początkach XXI wieku wpłynęły reformy rolne wprowadzone po II wojnie światowej. Polegały one m. in. na tworzeniu państwowych gospodarstw rolnych. W rezultacie tych działań przez cały okres powojenny istniało w Polsce duże zróżnicowanie gospodarstw pod względem własności. W województwach północnych i północno - zachodnich, czyli na Ziemiach Odzyskanych dominowały duże państwowe gospodarstwa, a W Polsce centralnej i południowo - wschodniej - prywatne i małe gospodarstwa rolne.
W roku 1989 cofnięte zostały dotacje do państwowych gospodarstw rolnych, a w 1991 roku zostały one zlikwidowane. Bez pracy pozostało wielu dotychczasowych rolników zatrudnionych w Państwowych Gospodarstwach Rolnych. Jednocześnie w latach 90 XX wieku szybko rosły ceny produktów przemysłowych i środków produkcji w rolnictwie, a ceny płodów rolnych o wiele wolniej. Pogorszyła się znacznie sytuacja finansowa rolników. Ich dochody wyraźnie spadły. Dodatkowo sytuację polskich rolników pogorszył napływ konkurencyjnych produktów spożywczych z krajów UE.
Powoli sytuacja w polskim rolnictwie stabilizuje się, między innymi dzięki zmianom prowadzącym do wielofunkcyjności wsi. Jedną z takich nowych funkcji podejmowanych przez rolników jest prowadzenie działalności agroturystycznej.
